maandag 29 juli 2013 | 220.156x bekeken | 32x gedeeld | Leestijd: 3 minuten

Mijn kind niet online

Zet je je kinderen in de digitale schijnwerpers, of niet? Remco Pijpers, directeur van stichting Mijn Kind Online, doet het liever niet. Maar helaas, hij heeft dat niet altijd in de hand.

Zoon schittert in een zaal met 200 mensen
De Gouden Apenstaart, de verkiezing van beste kindersite van Nederland, is voor mij een van de hoogtepunten van het jaar. Maar deze keer, op woensdag 17 april 2013, was het wel een heel bijzondere editie. De presentator haalde me het podium op om te vragen hoe we met de verkiezing zijn begonnen en waarom het zo’n succes is geworden. Ik stapte op hem af, applaus, applaus, dank u wel, toen de presentator zei:” Ik weet dat ook je zoon in de zaal zit. Ik ga hem interviewen!”

gouden-apenstaart-2013

Het was hilarisch.  

Hij vroeg mijn 7-jarige of hij weleens op de iPad mocht. “Ja”, antwoordde hij. “Maar alleen in het weekend en maar 5 minuten.”

De zaal bulderde van het lachen. Mijn Kind Online-directeur promoot positieve content voor kinderen en is enthousiast over het internetgebruik van kinderen, maar zijn eigen kinderen schermt hij resoluut af. 5 minuten op zaterdag en 5 minuten op zondag… Spartaans!

Voor zoonlief voelt een uur op de iPad als 5 minuten én hij wilde zijn vader afschilderen als iemand die het juiste doet voor zijn kind: niet te lang op het scherm!

Hoe het ook zij, de presentator stelde voor om mijn zoon elke zaterdag en zondag niet een uur, maar een uur en een kwartier, op de iPad te laten. Ik toonde me grootmoedig: “Dat is goed.” 

“Akkoord?,” richtte hij zich tot mijn zoon. 

“Nou, dan liever anderhalf uur.”

Wijsneus.

Blij met al die aandacht?
Hoe succesvol het optreden van mijn zoon ook was, hoe leuk hij het ook zelf vond (hij vond het spannend maar de presentator was heel aardig), toch zou ik dit een volgende keer niet willen. 

Ik wil mijn kinderen namelijk niet in de publiciteit. Ik wil geen foto’s van ze online. Niet op de site van de naschoolse opvang (gebeurde toch, ondanks een expliciet ‘nee’ vooraf) en niet op de site van de school. En niet op Twitter na een publiek optreden bij Beeld en Geluid. Wat wel gebeurde. Het regende tweets en foto’s op Instagram waar je mijn zoon ziet schitteren en mij ongemakkelijk ziet staan, met de handen in de zakken.


Vader filmt zoon die net bij de tandarts is geweest en zet het filmpje online.

Waarom mijn kinderen niet online staan
Waarom doe ik zo gestresst? Waarom wil ik niet dat mijn kinderen online terug te vinden zijn? Daar heb ik 2 redenen voor:  

  1. Ten eerste weet ik zeker dat ik een keer een enorme blunder zal begaan. Ik zeg iets op de radio waar iedereen over valt of ik doe een verspreking waarmee ik me onsterfelijk belachelijk maak. De kans dat ik een keer iets doms doe is reëel – iedereen maakt fouten. Daar kan ik mee leven. Maar ik wil niet dat na een zoektocht op naam via Google, Twitter of Facebook, mijn kinderen tevoorschijn komen. Ik wil niet dat mijn kinderen het slachtoffer zijn van mijn stommiteiten. 
  2. Ten tweede vind ik dat ze zelf moeten kunnen beslissen wat er van hen online staat. Ze kunnen foto’s niet meer terugdraaien als ze ouder zijn. Ik post weleens foto’s van ze, bijvoorbeeld als ze een bepaald spelletje op de iPad spelen, maar dan van achteren zodat ze onherkenbaar zijn. Dat is functioneel. Zo kan ik een app noemen, waarbij ik mijn zakelijk netwerk laat zien dat ik een vader ben, met soms ook zijn onzekerheden. 

Gaat het met lukken mijn kinderen te verbergen? Het is moeilijk, serieus. Onlangs nog discussieerde ik online met universiteitsstudenten uit Parijs over de kwaliteit van kinder-apps, toen mijn 4-jarige dochter doodleuk het beeld in kwam lopen. Google Hangout vond ze interessanter dan Babar op DVD. Ik dacht: het kan geen kwaad, laat haar maar zwaaien, alleen de Franse studenten zien dit. Maar een dag later stond de sessie op YouTube. Dat gaat nooit meer weg.  

Reageer
Hoe doen jullie dat? Wat deel je van je kinderen met de hele wereld? Ben je strikt of doe je niet zo moeilijk? Doe ik te moeilijk?

Reacties 4

  1. Saskia Dellevoet

    Geen kids- maar ik reageer toch 😉

    Ik snap het 1e argument niet helemaal, als mensen via een zoektocht uitkomen bij je kinderen, waarom zijn ze dan slachtoffer en waarvan?

    Het kopje ‘Waarom mijn kinderen niet online staan’ zou beter kunnen zijn ‘Waarom ik niet wil dat mijn kinderen online staan’ want voorafgaand schrijf je dat het tweets en foto’s regende … ze staan dus al online.

    Met de voorbeelden instagram, twitter, google hangout lever je al meteen bewijs dat het vrijwel onmogelijk is je kinderen ‘te verbergen’. Het verschil zit ‘m natuurlijk in het feit of je als ouder zelf foto’s/ filmpjes van ze publiceert of dat anderen dat doen. Opnameapparatuur is overal en zelf als je er bewust mee omgaat gebeurt het onbewust toch nog dat ze online in beeld komen.

    Je hebt als ouder alleen in de hand wat je zelf publiceert (of niet). Mijns inziens is er niets mis met consequent handelen. Ik weet niet hoe reëel de angst is dat kinderen ‘slachtoffer’ worden van foto’s die hun ouders publiceren. Maar dat je als ouders je kinderen wil behoeden voor het een of ander, begrijp ik.

    Ik ben heel benieuwd naar hoe je ermee omgaat als ze zelf gaan experimenteren met publiceren. Ze kunnen ook ‘slachtoffer’ worden van hun eigen producten. En natuurlijk zie ik uit naar reacties van andere ouders, ook al ben ik er zelf geen.

  2. johnvalk

    Mijn kleinkinderen zijn nog klein en worden, als het gaat om het afbeeldingen op sociale media zorgvuldig afgeschermd van de buitenwereld. De bescherming heeft in dit geval niet te maken met eventuele stommiteiten van pa, welke zijn weerslag kunnen hebben op reacties richting kind. Moeder is advocaat en wil denk ik beslist niet dat haar kinderen kans maken betrokken te worden of medeslachtoffer worden van eventuele beroepsmatige zakelijke conflicten, ook al is de kans daarop misschien wel heel klein. Sociale media zijn vanwege de schier onuitputtelijke communicatiemogelijkheden prachtig maar kunnen tevens een platform innemen voor ongebreideld anti sociaal gedrag. Ik heb het woord ‘pesten’ niet zien vallen in je verhaal, maar er is denk ik altijd kans dat kinderen vanwege gedrag van pa of ma gepest worden. Dat gebeurt op het schoolplein maar ook op sociale media, waar de impact, dat hoef ik je niet te vertellen, heftiger is. En daar wil je je kind tegen beschermen. Hoewel overbescherming altijd op de loer ligt. En altijd lastig geweest een balans te vinden in het weerbaar maken van je kind en het beschermen van je kind. Dat is tevens misschien een antwoord op de vraag van Saskia in de vorige reactie ‘slachtoffer, waarvan…?

    Ik zag onlangs op de Facebookpagina van mijn vrouw een bericht van een collega van haar, die een foto van haar dochter had geplaatst met een al dan niet bewust uitgelokte wulpse houding en blik. Ik zou dat als ouder denk ik niet zo snel doen, ook niet op Facebook, dat minder besloten is dan menig ouder denkt. Het heeft naast kennis van facebookprivacy instellingen ook te maken met ópvattingen van privacy, in de zin van wat wil je wel en niet met vrienden, kennissen,collega’s en familie delen en bewustwording van mogelijke gevolgen voor je kind. Ik zie ook dat mijn Facebook ’vrienden’ daar heel verschillend in staan.

    (Leuk persoonlijk verslag trouwens)

  3. remcopijpers

    @saskia als ik iets stom zeg, een storm van hoon valt over me heen, en daarin komen ook mijn kinderen zichtbaar langs, dan vind ik ze slachtoffer.

    Het wordt inderdaad interessant als ze zelf kunnen gaan publiceren. Ik zal ze steeds losser laten, hun ouders zijn redelijk verstandig, ik verwacht dat zij dat ook zullen zijn. En ze moeten hun fouten mogen maken, zoals ik ook doe.

    Hoe streng ben jij in de leer? Geef je veel over jezelf prijs online, of juist niet?

  4. remcopijpers

    @johnvalk dank je voor je reactie, John. Het is interessant van verschillenden mensen te horen hoe belangrijk zij privacy vinden, en waarom? Ieder heeft z’n eigen uitleg. Ik ben een expert, die af en toe op televisie en radio z’n zegje doet en gaat iets niet goed, kunnen m’n kinderen daarop worden aangesproken, of mee worden gepest. Daar houd ik me erg mee bezig. Jouw (schoon)dochter is ook voorzichtig, wetende dat een ongeluk in een klein hoekje zit.

Laat een reactie achter

Reacties die geplaatst worden zonder in te loggen, worden eerst goedgekeurd door de redactie.