donderdag 20 april 2017 | 126x bekeken | 13x gedeeld | Leestijd: 3 minuten

Mag jouw dokter je googelen?

Net als iedereen bevinden ook artsen zich vaak op het web. Niet alleen beroepshalve, maar ook privé. Het is dan niet zo vreemd dat ze ook wel eens privé-informatie tegenkomen over hun patiënten. Maar er zijn zelfs artsen die bewust achter de laptop kruipen om meer over hun patiënten te weten te komen. Wat doe ze met deze informatie? En mag dat eigenlijk wel?

Uit een Australisch onderzoek¹ naar sociale media gebruik onder artsen kwam onlangs naar voren dat 1 op de 6 artsen online weleens informatie opzocht over zijn of haar patiënt. Gelijksoortige studies in Amerika² en Canada³ toonden dezelfde cijfers. Die conclusie brengt allerlei kritische vraagstukken naar voren. Want wat gebeurt er als artsen dit soort privé-informatie meenemen in de beoordeling en behandeling van hun patiënten?

Een voorbeeld: stel dat je huisarts via jouw Facebookpagina ontdekt dat drank en drugs een belangrijke rol in je leven spelen. Mag hij daar dan met jou over beginnen? En is het hem dan toegestaan over bepaalde therapieën of operaties negatief te adviseren, of deze zelfs te weigeren?

Waarom medici googelen

De meeste artsen uit het onderzoek gaven aan dat ze vooral googelden uit bestwil voor de zorgvrager. Gewapend met extra achtergrondinformatie denken ze deze beter te kunnen behandelen. Want soms vertelt een patiënt tijdens een doktersbezoek niet alles. Zo kan een arts gealarmeerd raken als hij via een blog leest dat een cliënt met depressieklachten een einde aan zijn leven wil maken. Of erachter komen dat een jonge patiënt schadelijk risicovol gedrag vertoont. Dat geeft hem de kans om tijdig in te grijpen.

Dilemma’s

Bij het googelen van patiënten kunnen vertrouwen en zorg dragen voor een goede genezing flink met elkaar in conflict komen. Het levert de beroepsgroep aardig wat dilemma’s op. Want hoe gaan ze met gevonden informatie om? En wat zijn ze vanuit beroepsethische optiek verplicht wel of niet te doen? Gaat het bijvoorbeeld om signalen van kindermisbruik of mishandeling, dan moeten ze daar wettelijk melding van maken. Maar als de informatie vals blijkt te zijn, of onjuist geïnterpreteerd, dan kan dat veel schade aan patiënten en familie opleveren. Doen ze er niets mee, dan lopen ze het risico aansprakelijk te worden gesteld voor nalatigheid.

Feiten en waarheid

Artsen zijn er ook nooit zeker van of de feiten die online worden getoond daadwerkelijk kloppen. Zo is bekend dat ruim 50% van de jongeren vaak foto’s en video’s online zet waarin ze zich anders voordoen dan ze werkelijk zijn. Een blogfoto van een flink uit de hand gelopen bierfeestje kan dus net zo goed in scène zijn gezet, ofwel: een sterk staaltje stoerdoenerij.

Ethische afweging

De meeste artsen wegen in de regel zorgvuldig de voors en tegens af voor ze actie ondernemen. Bovendien respecteren ze bij volwassen vaak het recht op privacy. Of het moet blijken dat de patiënt ernstig of acuut gevaar loopt. Zodra de veiligheid van kinderen in het geding is, wordt direct ingrijpen veelal wel gerechtvaardigd geacht. Maar het blijft een actueel ethisch vraagstuk.

Wat kun je zelf doen?

We moeten ons ervan bewust zijn dat ‘het googelen’ een belangrijke plaats inneemt in onze informatievoorziening. Zowel in privésfeer als beroeps zijn we samen goed voor 3,5 miljard zoekopdrachten per dag. En daar kan ook die van de dokter (en vice versa) tussen zitten.

Als webgebruiker, maar ook als patiënt moet je ermee rekening houden dat alles wat je online zet, kan worden gezien. Wil je dat liever niet, pas dan je privacy-instellingen aan en let op met wat je post.

Op hun beurt doen artsen er goed aan belangrijke zaken die ze over hun patiënt te weten zijn gekomen ook met hem of haar bespreekbaar te maken, alvorens zelf conclusies te trekken. Zo blijf je op een vertrouwelijke en respectvolle wijze met elkaar omgaan.

Dit artikel verscheen eerder op mijnonlineidentiteit.nl.

Laat een reactie achter

Reacties die geplaatst worden zonder in te loggen, worden eerst goedgekeurd door de redactie.